Toevallig kwam ik op de site van Bari; een vakantie site over ‘de hak van Italië’ – want zo nu en dan googel ik naar foto’s van die regio. Waarom? In de jaren 90 bezochten we die hoek, en dat kwam toevallig via een ‘deken-reis’ zo. De vijftigplussers onder ons kennen dit type ‘reizen’ vast nog wel: dit waren promotie reizen waar wollen producten verkocht werden, afkomstig van Texel. Mijn ouders begonnen met die traditie en kochten ook het nodige (zo gebruik ik nog steeds hun schapenwollen kussens, sloffen en ’s winters het onderdeken – maar dat terzijde). Mijn vriendin en ik kwamen dus uiteindelijk o.a. in de hak van Italië terecht. De busreis alleen al duurde 2 dagen(!) Overnachten in Italiaans Tirol en vervolgens op naar het zuiden. Om van daaruit weer via bezienswaardigheden in een week tijd terug te rijden naar Nederland. Kosten? 250 gulden, om precies te zijn in 1994.
Zuid Italië, het pure gevoel
Aan de regio van Brindisi heb ik warme herinneringen overgehouden. Italië ervoeren we als één openlucht museum, vooral in het zuiden. En daar in het zuiden zagen we in april al de sinaasappels in de bomen hangen en was het zo’n 25 graden. Brindisi en omgeving is oud, klassiek, wat vervallen, de zee is nergens zo blauw als daar voor m’n gevoel – we zijn er uiteraard niet in geweest, was nog te fris toen – maar wel een mooie boottocht gemaakt. Het landschap is licht bergachtig en grillig.
Dat ouderwetse gevoel. *Zucht*
Maar vooral trof me ook dat ‘ouderwetse gevoel’ van wasgoed wat uit de ramen hangt; hier ondenkbaar in steden, maar in de ietwat vervallen stad Puglia doodnormaal. Winkeltjes verkopen er veel natuurproducten; denk aan sponzen uit de zee, échte sponzen dus. Denk aan zemen van echt leer. Denk aan verse kruiden (we hebben destijds, we waren toen 24 jr, flink wat ingeslagen) – dit zie je natuurlijk ook terug in Griekenland. Wit wasgoed wordt nog echt door de zon gebleekt (wij hadden vroeger ‘bleekvelden’, liet men in het gras vooral linnen drogen in de zon, om het te bleken naar wit, later werden wasmiddelen ontwikkeld om te bleken). In Italië, vooral in het zuiden, staat men dichterbij het wat meer puurdere leven, maakt men veel meer gebruik van natuurlijke ‘middelen’, ipv kunstmatige zaken. Het hangt er niet vol met airco’s, maar men bouwt gewoon huizen met dikke muren en kleine ramen.
Spullen zijn er dus “echter”. Honing bestaat echt uit honing. Italiaanse kazen, zijn er ‘echt’, denk aan mozzarella (gemaakt van buffel melk), of zelfs uit Puglia afkomstig, de ‘Burrata’ (mozzarella gevuld met room). Dit zijn totaal andere belevingen dan wat je bij ons in de supermarkt koopt. Helaas ligt Zuid Italië niet naast de deur en ben ik er naderhand nooit meer geweest. Gelukkig is daar Griekenland nog, en hoewel anders, haal je daar ook veel “echte” spullen vandaan. Maar de ‘echtheid’ (en zowel natuurlijke als culturele schoonheid) van de regio in de hak van Italië ben ik nooit vergeten. Het is er niet hip ‘hip’, hemel zij dank niet (de populatie heeft van nature klasse, dus tja..) – er is niet veel veranderd zo op het eerste oog, zag ik op de site van Bari. Mooi.
